Crisis

Harold en ik hebben het financieel altijd goed gehad. Ik heb altijd kunnen werken voor mijn plezier, niet vanuit noodzaak en Willem-Jan heeft alle mogelijke kansen gekregen die ouders een kind maar kunnen geven. Men zou kunnen zeggen dat ik verwend ben, maar zo zie ik het niet. In mijn beleving heb ik in het leven ervoor gezorgd dat ik het minimale dat ik nodig heb ook krijg en dat betekent een goed huis, een  nieuwe auto en een aantal vakanties per jaar. Er zijn vrouwen die gemakkelijk met minder kunnen en die zoeken vast een andere echtgenoot uit. Eentje die geen advocaat is met een eigen kantoor. Daar is niks mis mee.

Waar wel wat mis mee is, is hoeveel Nederlanders in de problemen komen door de Eurocrisis; pensioenen gaan omlaag, mensen raken hun baan kwijt en kunnen de hypotheek niet meer betalen. Wat ik me afvraag is of dat echt allemaal nodig is. Nederland is een van de rijkste landen ter wereld en toch moet er steeds meer en meer bezuinigd worden. De regering, de banken, en de pensioenfondsen klagen steen en been, maar uiteindelijk gaat het hier om minder grote winsten en niet om een economie die volledig de grond in gaat.

Tijdens de Occupy protesten protesteren mensen over de hele wereld tegen kapitalisme, materialisme en de algemene behandeling van Jan met de pet. En terecht, want voor al die mensen die het minder goed hebben getroffen dan ik zijn dit toch moeilijke jaren