Mona Lisa

Eens in de zoveel jaar gaan Harold en ik een weekendje naar Parijs. We vinden het heerlijk om door de stad te wandelen en alle bezienswaardigheden te bekijken. Wanneer ik in Parijs ben, wil ik ook altijd een dagje naar het Louvre. Van Harold hoeft dat niet zo nodig en dus doet hij het vooral voor mij. Zo komt het dat ik al enkele malen de Mona Lisa in het echt heb gezien. Dat is trouwens niet makkelijk in het Louvre, want op elk gegeven moment van de dag staan rijen dik toeristen zich te verdringen voor het schilderij en iedereen die zich maar een beetje in kunst verdiept heeft, weet dat de Mona Lisa maar een klein portret is.

De heren geleerden zijn er niet over eens van wie het portret nu eigenlijk is. Wie is toch die mysterieus lachende vrouw? Er wordt al decennia lang over gespeculeerd en men is lange duur van mening geweest dat de Mona Lisa wel eens een zelfportret van Da Vinci zou kunnen zijn. Deze  week heeft echter de directeur van het Nederlands Interuniversitair Kunsthistorisch Instituut, Michael Kwakkelstein, tijdens een lezing in Florence geopperd dat het schilderij geen portret van iemand is, maar  een idealisering van schoonheid gevormd in een portret.

Hier over nadenkend vind ik dat  er wel wat zit in zijn theorie. Ten eerste heeft Da Vinci zo veel geschriften na gelaten, als hij in het echt zo'n beeldschone vrouw was tegengekomen en had geschilderd, dan had hij er vast ook over geschreven. Ten tweede spreekt het idee me erg aan dat Da Vinci middels een schilderij een beeld van schoonheid wilde weergeven en daarvoor het, in fantasie ontsproten, beeld van een schone vrouw op het canvas schilderde.

 De volgende keer in Parijs, zal ik vast met andere ogen naar de Mona Lisa kijken.